Jak wyobrażasz sobie idealne miejsce do życia? Mam na myśli nie tylko malowniczą okolicę i dom idealnie wkomponowany w pejzaż, a przede wszystkim ducha, w jakim został urządzony. Ja takie miejsce znalazłem. Jeśli miałbym sobie wyobrażać mój dom marzeń w idealnym miejscu, wskazałbym właśnie na willę San Michele na wyspie Capri. To nie tylko jakieś tam kolejne ładne miejsce, ale takie, w którym nadal żyje przesłanie jego twórcy – Axela Munthe: miłośnika konwalii i błękitnego nieba.
Cmentarz Fontanelle w Neapolu
Włóczyłeś się już nocą po Forcelli? Zaglądałeś w ciemne zaułki Quartieri Spagnoli? A może zdążyłeś sprawdzić czy La Scampia i Secondigliano wyglądają dokładnie tak jak w „Gomorze”? Możliwe jednak, że prawdziwy dreszcz emocji wywołuje w tobie dopiero kontakt z tymi, którzy znaleźli się już po drugiej stronie życia? Jeśli tak, to powinieneś skierować swoje kroki na cmentarz Fontanelle, który – pomimo swej sławy – nie cieszy się wcale wśród turystów odwiedzających Neapol zbytnią popularnością.
Cmentarz ten bez chwili wahania mogę zaliczyć do najmroczniejszych miejsc, jakie miałem przyjemność odwiedzić we Włoszech obok słynnych kapucyńskich katakumbów w Palermo. O ile jednak katakumby w Palermo są nietypowym cmentarzem, o tyle ossuarium Fontanelle stało się miejscem narodzin dziwacznego zwyczaju, który niejednego może przyprawić o ciarki.
Bari, czyli co łączy św. Mikołaja z Polską?
Co łączy świętego Mikołaja z Polską? Oczywiście na myśli mam prawdziwego świętego, a nie przebierańca kojarzonego z reklamą pewnego napoju zza oceanu. Jak wielką metamorfozę musiał przejść ascetyczny mąż z Azji Mniejszej, by przybrać postać wielkiego krasnala – patrona shoppingu. Jego siedzibą nie jest biuro na Manhattanie, ani jakaś Laponia w okolicach koła podbiegunowego, ale miasto w południowej Italii, w regionie Apulia. Główne miejsce kultu świętego Mikołaja znajduje się bowiem w Bari.
Pestum – grecki splendor Italii
Październikowe słońce jest wprost idealne. Wciąż grzeje intensywnie, lecz już nie tak nieznośne jak latem. Co prawda, dla miejscowych 26 C w cieniu to już wystarczająca okazja do włożenia na siebie grubego swetra, a czasem nawet i kurtki puchowej. No ale przecież jest już jesień. Pora roku do czegoś w końcu zobowiązuje. Niebo jest obłędnie błękitne. Jesteśmy w Kampanii. Regionie pełnym sprzeczności: cudów i zbrodni, świętych i nikczemników, bogactwa i biedy. Jedziemy pociągiem z Salerno do stacji Paestum. Stacja nosi tę samą nazwę co starożytne miasto założone pod nazwą Posejdonia i przemianowane przez Rzymian na Paestum. Dziś jest tam park archeologiczny z trzema doskonale zachowanymi doryckimi świątyniami, a do tego muzeum mieszczące rozliczne artefakty pochodzące z tego miejsca. Jest to jeden z najważniejszych parków archeologicznych w Europie. W 1988 roku został on wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO.
Ścieżka bogów, czyli między niebem, ziemią i morzem
„Ścieżka bogów” to niezwykle malownicza piesza trasa na Wybrzeżu Amalfi, wiodąca z miejscowości Agerola-Bomerano do Positano, którego to akurat nikomu przedstawiać nie trzeba. Positano widnieje na wielu widokówkach, obrazkach i – Bóg raczy jeszcze wiedzieć na czym – jako kwintesencja tego wszystkiego, co w Italii kochamy najbardziej. Oczywiście możesz też iść w przeciwnym kierunku, tyle tylko, że zamiast schodzić w dół, będziesz szedł pod górę, a do tego frajda, jaka czeka na końcu drogi będzie dużo mniejsza. A tak przy okazji – podczas schodzenia w dół niewątpliwie przyczynisz się do nadania idealnego kształtu twoim łydkom i pośladkom.
Grób Dantego w Rawennie
„Dante. Tu nic nie ma”- pisze w swoim wierszu Tadeusz Różewicz. Rzeczywiście tłumów nie było. W zasadzie nikogo poza mną. Żadnych pielgrzymek spragnionych duchowego orzeźwienia w ten skwarny czerwcowy dzień. Raczej więc skromnie jak na miarę tak wielkiego poety. Nie tylko wieszcza narodowego Włochów, ale przecież poety należącego do pierwszej ligi światowego dziedzictwa kultury. Ciało twórcy Boskiej komedii leży tu w Rawennie, w niezbyt okazałym neoklasycznym grobowcu, do którego przeniesiono go ze znajdującej się tuż obok Bazyliki św. Franciszka w 1780 roku. Tam też – w pochodzącym z V wieku kościele, wówczas pod wezwaniem San Pietro Maggiore – odbył się jego pogrzeb.
Ostuni – miasto skąpane w słońcu
Wyjeżdżasz do Apulii? Wiadomo, że Alberobello, Polignano a Mare czy Monopoli to oczywistość, ale tego miasta także nie możesz pominąć! Ostuni nazywane perłą Apulii to białe miasteczko leżące pomiędzy Bari i Brindisi, dumnie spoglądające na błękitną taflę Adriatyku z wysokości trzech wzgórz. Jego tarasy widokowe gwarantują nam wspaniałe widoki wybrzeża i nagrodzonych Błękitną Flagą plaż.
Siedem powodów, dla których musisz odwiedzić Rawennę
Jest w Italii wiele znamienitych miast, malowniczych miasteczek czy wreszcie pełnych uroku wiosek, których trudno szukać w przewodnikach. Siena może przyciągać wielbicieli średniowiecza, Florencja amatorów renesansu, a Lecce czy Noto rozkochanych w baroku.
Ale jest i takie miasto, które swój rozkwit przeżywało w okresie, o którym przeciętny człowiek zazwyczaj niewiele wie, bo to już ani antyk, a jeszcze nie średniowiecze. Chodzi o Rawennę, której rozkwit przypada na wiek V i VI. Odległe mroki początków średniowiecza – powiecie. Tak, tak, ale jeśli mowa o mrokach, chodzi bardziej o mroki naszej niepamięci. Sam się przyznam przed Tobą – najmilszy czytelniku, który w przepastnej czeluści internetu – natrafiłeś na mój skromny blog, że – co do wspomnianego okresu – moja wiedza także wymaga solidnego odświeżenia. Rawenna to – bez cienia wątpliwości – jedno z najważniejszych miast Italii i jeśli leżysz gdzieś teraz na plaży w Rimini i planujesz – co najwyżej – wypad do Mirabilandii – popełniasz niewybaczalny błąd.
Rimini się kocha i nienawidzi
Dziś post do bólu praktyczny, a przy tym kontrowersyjny, bo czas jest gorący i wielu rozważa wybór wakacyjnego kierunku na ostatnią chwilę. Jak zwykle Italia jest dla mnie numerem jeden, bo gdzie bym nie był i tak zawsze myślę sobie, że mogłem jechać do Włoch i pewnie – mimo wszystko – byłbym z tej decyzji zadowolony. Bo choć wiele jest pięknych miejsc na świecie, najlepiej jednak – oprócz własnego domu – jest oczywiście w Italii. Ale Rimini? O mój Boże! Tylko nie tam! Jeśli kochasz Włochy, powinieneś to miejsce należy obijać szerokiem łukiem. Wiem, że wielu italianofilów krzywi się w tym momencie. Turystyczny kombinat nad Adriatykiem. Rosyjska enklawa. Skupisko architektonicznego paskudztwa i tym podobne epitety można usłyszeć na jego temat. Co jak co – ale poza „Italią w miniaturze” – mało jest akurat Italii w Rimini. A jeśli kto lubi gwar, tłok, wszechobecną letnią tandetę i niskich lotów komercję to niech sobie jedzie do Rimini.
Lecce – miodowy szał baroku
Stacja Lecce. Dojeżdżamy trenitalią wprost z Bari. Szybko, sprawnie i bez żadnych przesiadek. Na stacji kolejowej tłumnie witają nas reprezentanci Czarnego Lądu. Po wyjściu z niej trudno nie odnieść wrażenia, że oto nie znaleźliśmy się wcale w ukochanej Italii, lecz raczej w sercu głębokiej Afryki. Niektórzy już proszą mnie o qualcosa da mangiare. Myśląc sobie skrycie, że jako polski urzędnik najniższego szczebla mógłbym ich swym ubóstwem jedynie zawstydzić, odrzekłem zdecydowanie sono povero, czym z pewnością nie zaskarbiłem sobie sympatii. Nic dziwnego. Okazuje się, że tuż przy stacji znajduje się coś w rodzaju centrum pomocy dla „uchodźców z Syrii”. A mając na uwadze, że owo irracjonalne poczucie „bycia nieswojo”, bierze się ze zwykłej niewiedzy i braku obycia w świecie, szybkim krokiem udaliśmy się w poszukiwaniu „Florencji Południa”- jak się zwykło mówić o Lecce.