HISTORIA Archive

Bo choć znany jestem z przesady, ubarwiania bądź przejaskrawiania wielu spraw w kierunku raczej negatywnym, tym razem będzie inaczej. Katania jest piękna! Piękna pomimo tego, o czym każdy odwiedzający południowe Włochy wie aż za dobrze. Bywa tu brudno wcale nie rzadko, dewastacja jest widoczna prawie na każdym kroku a bezdomne psy – głodne i kalekie – wałęsają się po przedmieściach.

Czy jest jednak miasto, które nie ma swojej ciemnej strony, nawet gdy nie jest ona widoczna na pierwszy rzut oka? Katania ma jednak w sobie – podobnie jak Neapol – to, coś, w czym rozkochują się tysiące tych, którzy nie poprzestają na pierwszym wrażeniu. Cudowna atmosfera, radośni ludzie, oszałamiająca architektura baroku i antyczne pozostałości. Nie wierzcie tym, którzy mówią, że Katania jest mało turystyczna. A tak na marginesie, jest ponoć najbardziej nasłonecznioną częścią Italii. Słońce świeci tu średnio 2600 godzin w roku. 

Amalfi – nieduże miasteczko w jednej z najbardziej malowniczych części Italii. Trudno uwierzyć, że ta mieścina wciśnięta między skały była kiedyś morską potęgą i jednym z najważniejszych politycznych i handlowych graczy na Morzu Śródziemnym. W sezonie nie uda się wam tutaj uciec od zgiełku. Znajdziecie się raczej w epicentrum ludzkiego tornada poszukującego włoskiego dolce vita. Wpadające wprost do morza Góry Mleczne powodują u przyjezdnych prawdziwą widokową ekstazę i to bez cienia przesady. Wybierzcie się koniecznie na ścieżkę bogów. Spójrzcie na morze z wysokości ogrodów Ravello. To z pewnością jedne z najpiękniejszych widoków, jakie doświadczyłem w swym życiu. Amalfi znajduje się także na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Herkulanum było niewielkie, za to zasobniejsze i bardziej prestiżowe niż Pompeje, które obok Boscoreale, Oplontis (dziś Torre Annunziata) oraz Stabiów (dziś Castellammare di Stabia), stało się ofiarą zagłady, jaką zgotował im w 79 roku Wezuwiusz Był to zresztą niełatwy czas, który obfitował w różnego rodzaju katastrofy. 12 lat przed wybuchem wulkanu, miasto nawiedziło spore trzęsienie ziemi, Rzym z kolei w nieodległym czasie dotknęła epidemia dżumy i kolejny już pożar. Świeżo upieczony cesarz Tytus, który 9 lat wcześniej doprowadził do upadku Jerozolimy i zniszczenia świątyni podczas okrutnej wojny żydowskiej, uważał erupcję za przekleństwo i karę bogów. Ledwie dwa miesiące wcześniej objął imperium we władanie. Tym właśnie tłumaczy się wzmożone występowanie w tym okresie na monetach wątków religijnych. Bo jak trwoga, to do bogów.

Pozzuoli to dla miłośników antyku miejsce wprost wymarzone. Trudno przecież podróżować do Italii i być zupełnie obojętnym na całą tą wspaniałość minionych wieków. Przecież ładne widoki i dobre jedzenia to nie wszystko. Pozzuoli – miejsce męczeńskiej śmierci świętego Januarego, ale i narodzin Sophii Loren przywitało mnie ulewnym deszczem. Postanowiłem więc przeczekać najgorsze w jakiejś – zupełnie pospolitej – kafejce, błądząc myślami wokół tego, co też ma mi do zaoferowania to – na pierwszy rzut oka – nieszczególnie urocze miasto.

Ischia to całkiem sporych rozmiarów wulkaniczna wyspa w Zatoce Neapolitańskiej, która – niesłusznie zresztą – ustępuje sławą uroczej, lecz nieco przereklamowanej Capri. Jeśli już gdzieś się wybieramy, moda powinna być ostatnim z naszych doradców. Ischia za sprawą znajdujących się tutaj źródeł termalnych, była kierunkiem turystycznym już co najmniej od czasów rzymskich. A te ponoć są dobre na wszystko. Wbrew temu, co piszą niektóre przewodniki, turyści nie są tu wcale mniejszością. W przeciwieństwie do Capri, na wyspę jeżdżą także Włosi, choć upodobali ją sobie głównie Niemcy i Rosjanie.

Ze wzgórz Posilipo – jednej z willowych dzielnic Neapolu rozciąga się malowniczy widok na Zatokę Neapolitańską. Francuski badacz twórczości Homera Victor Bérard, w tej okolicy umieścił krainę Cyklopów, a grecka nazwa wzgórza oznacza „ustronie, gdzie nikną troski”. Nic dziwnego, że wielu Rzymian tutaj właśnie szukało miejsca, w którym urządzą dla siebie swoje letnie rezydencje, aby móc w nich oddawać się wyrafinowanej konsumpcji i rozmaitym bezeceństwom. Tak też było w przypadku niezwykle przedsiębiorczego człowieka, jakim był żyjący w I wieku przed Chrystusem Publiusz Wediusz Pollion. Ten ówczesny miliarder dorobił się na handlu zbożem, które sprowadzał z terenu Afryki Północnej. Swoje ostatnie lata postanowił spędzić w swojej urokliwej posiadłości położonej nad zatoką Trentaremi, w pobliżu wyspy Gaiola – dziś uchodzącej za przeklętą. Niestety sama postać nie wzbudza nawet cienia sympatii. Wręcz przeciwnie. Był to człowiek słynący z okrucieństwa, szczególnie wobec niewolników, co może dziwić, bo sam był synem wyzwoleńca.

Myślimy Apulia i od razu mamy przed oczami te śliczne, małe domki jakby wyjęte z krainy smurfów. Każdy z regionów Włoch ma swój znak rozpoznawczy. Dla Apulli są to bez wątpienia właśnie osławione trulli. Te charakterystyczne budowle znaleźć można w całej dolinie Itrii, jednak w największej ilości – około 1500 – odnajdujemy je właśnie w Alberobello; miasteczku położonym 60 km na południe od Bari.  Jego nazwa pochodzi od łacińskiej nazwy Silva arboris belli, co dosłownie znaczy las drzewa wojny. W 1996 roku te intrygujące budowle wpisane zostały na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Wizyta w Cagliari nie miała w sobie nic ze slow travel. Niestety tak to już w życiu bywa, że czasem to czas ma nas, a nie my czas. W związku z tym swój spacer po Cagliari postanowiłem rozpocząć o brzasku dnia. Z góry było jednak wiadomo, że postanowienie to pozostanie tylko ambitnym planem. Choćby dlatego, że samolot z Krakowa ląduje w Cagliari tuż przed północą, więc i czasu na sen pozostaje niewiele. Znaczna część poranka przemknęła niepostrzeżenie za sprawą rozmowy przy porannym cappuccino z naszą gospodynią, która to zeszła na tematy związane z „sytuacją społeczno-gospodarczą Italii”. No i bynajmniej nie rozpoczęła się – tak jak bym chciał – o świcie.

Nazwa miasta jest mało dostojna, bo znaczy ni mniej, ni więcej jak tylko: „pełne glonów”, co też nie odbiegało zbytnio od prawdy, gdy postanowiłem – jak to mam w zwyczaju wszędzie nad morzem – pochodzić sobie wzdłuż brzegu. Szczerze mówiąc: glony zdarzają się także w tych najbardziej prestiżowych miejscach. Także w okolicy Porto Cervo, na plaży Grande Pevero, gdzie parasol plażowy kosztuje zaledwie 30 euro za dzień, glonów było pod dostatkiem. A przecież glony nie są glamorous. Wspomniany fakt nie umniejsza jednak tego, że główna plaża od strony starego miasta – Lido di San Giovanni jest całkiem przyjemna, a woda w niej krystaliczna. Jak dla mnie, w sam raz. Koralowe wybrzeże jest równie wspaniałe jak te Szmaragdowe.

Dlaczego zapomniane Salerno? Bo nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek słyszał, że ktoś specjalnie wybiera się, aby je zwiedzać! A przecież mogłoby być bramą do Wybrzeża Amalfi. Tu jednak przegrywa z – leżącym po drugiej stronie półwyspu – Sorrento, które bezapelacyjnie bierze prawie wszystko. Salerno jest zdecydowanie mniej popularne niż Sorrento. Zresztą sama nazwa „Sorrento” – nie wiedzieć dlaczego – także jest niezwykle popularna. Czy jest ktoś, kto nie jadł kiedyś „pizzy” w pizzerii Sorrento? Ilość lokali gastronomicznych o tej nazwie jest wręcz oszałamiająca. Kto nie wierzy, niech sprawdzi w Google.