Myślimy Apulia i od razu mamy przed oczami te śliczne, małe domki jakby wyjęte z krainy smurfów. Każdy z regionów Włoch ma swój znak rozpoznawczy. Dla Apulli są to bez wątpienia właśnie osławione trulli. Te charakterystyczne budowle znaleźć można w całej dolinie Itrii, jednak w największej ilości – około 1500 – odnajdujemy je właśnie w Alberobello; miasteczku położonym 60 km na południe od Bari. Jego nazwa pochodzi od łacińskiej nazwy Silva arboris belli, co dosłownie znaczy las drzewa wojny. W 1996 roku te intrygujące budowle wpisane zostały na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Polignano a Mare – perła Adriatyku
Aż dziw bierze, że jeszcze niedawno mało kto zaglądał w takie miejsca jak Polignano a Mare. To niewielkie, lecz niezwykle urocze nadmorskie miasteczko w Apulii znajduje się zaledwie około 30 minut pociągiem od Bari. Dziś chyba nie ma nikogo, kto odwiedzając ten region, nie wpadłby tutaj choćby na chwilę. Klejnot Adriatyku – jak go zwią, jest dziś znany jako miejsce narodzin słynnego piosenkarza Domenico Modugno, którego światowej sławy hit „Volare, oh,oh… Cantare, oh,oh,oh,oh… Nel blu dipinto di blu… felice di stare lassù…” zna chyba każdy. Tej piosenki, która tak łatwo wpada w ucho, a której trudniej potem pozbyć ze swojej głowy.
Matera – od nędzy do pieniędzy
Bazylikata nie należy do najczęściej odwiedzanych regionów Włoch. Wręcz przeciwnie. To biedny rolniczy region. Jeden z najbardziej zacofanych. Dawna rzymska Lukania. To tutaj – między innymi – znajduje się Venosa – rodzinne miasto Horacego – rzymskiego satyryka i poety z I wieku przed Chrystusem. Jeżeli jednak już ktoś robi wypad do Bazylikaty, najczęściej odwiedza Materę – miasto, które wygląda jakby niewiele się tam zmieniło od przynajmniej dwóch tysięcy lat. A jest to obok Kadyksu, jedno z najstarszych, nieprzerwanie zamieszkałych miast Europy. Chyba nie widziałem bardziej pochłoniętego przez historię włoskiego miasta jak właśnie Matera. Nic dziwnego, że Mel Gibson kazał jej w Pasji udawać Jerozolimę, a wcześniej swoją głośną Ewangelię według Mateusza zrealizował tu Pier Paolo Pasolini. Zresztą filmów, które nakręcono w Materze jest już około dwudziestu.
Jeden dzień w Cagliari
Wizyta w Cagliari nie miała w sobie nic ze slow travel. Niestety tak to już w życiu bywa, że czasem to czas ma nas, a nie my czas. W związku z tym swój spacer po Cagliari postanowiłem rozpocząć o brzasku dnia. Z góry było jednak wiadomo, że postanowienie to pozostanie tylko ambitnym planem. Choćby dlatego, że samolot z Krakowa ląduje w Cagliari tuż przed północą, więc i czasu na sen pozostaje niewiele. Znaczna część poranka przemknęła niepostrzeżenie za sprawą rozmowy przy porannym cappuccino z naszą gospodynią, która to zeszła na tematy związane z „sytuacją społeczno-gospodarczą Italii”. No i bynajmniej nie rozpoczęła się – tak jak bym chciał – o świcie.
Alghero – „miasto pełne glonów”
Nazwa miasta jest mało dostojna, bo znaczy ni mniej, ni więcej jak tylko: „pełne glonów”, co też nie odbiegało zbytnio od prawdy, gdy postanowiłem – jak to mam w zwyczaju wszędzie nad morzem – pochodzić sobie wzdłuż brzegu. Szczerze mówiąc: glony zdarzają się także w tych najbardziej prestiżowych miejscach. Także w okolicy Porto Cervo, na plaży Grande Pevero, gdzie parasol plażowy kosztuje zaledwie 30 euro za dzień, glonów było pod dostatkiem. A przecież glony nie są glamorous. Wspomniany fakt nie umniejsza jednak tego, że główna plaża od strony starego miasta – Lido di San Giovanni jest całkiem przyjemna, a woda w niej krystaliczna. Jak dla mnie, w sam raz. Koralowe wybrzeże jest równie wspaniałe jak te Szmaragdowe.
Archipelag La Maddalena – śródziemnomorski raj na Sardynii
Śródziemnomorskie raje kuszą przed wakacjami tych, którzy jeszcze nie wiedzą gdzie wybrać się w tym roku. Piękne plaże, urocze zatoczki, różnokształtne granitowe skały i ta dzika wciąż przyroda to główne zalety archipelagu wysp La Maddalena położonego w cieśninie świętego Bonifacego, pomiędzy Sardynią a Korsyką. Szczyty gór zalane po ustąpieniu ostatniego zlodowacenia tworzą jeden z najpiękniejszych zakątków basenu Morza Śródziemnego. Piękne widoki można porównywać jedynie do tych ze ścieżki bogów na wybrzeżu Amalfi lub równie słynnego Cinque Terre w Ligurii. Kto był i miałby między nimi wybierać, ten wie, że to jak wybór między mamą a tatą.
Wszyscy kochają Ravello
Wszyscy kochają Ravello. Rodzaj ludzki dzieli się więc na tych, którzy już tam byli i chcą wrócić oraz tych, którzy pragną je zobaczyć, choć raz w swoim krótkim i nędznym życiu. Raj na ziemi – przyznają zgodnie wszyscy wpadający tam na dzień lub dwa. Nic dziwnego, skoro opis ziemskiego raju mówi, że ten jest ogrodem. To właśnie tutaj harmonia natury i kultury sprzęga się w doskonałą jedność. I choć Włosi zawsze wszystko robią lepiej, nie byłoby tego ziemskiego raju, gdyby nie dwóch Brytyjczyków.
Grecki geograf Strabon w I wieku przed Chrystusem nazwał to wybrzeże mianem boskiego, choć było wówczas prawie niezamieszkałe. Czujemy się więc niczym wygnańcy z raju i z zazdrością patrzymy na tutejszych mieszkańców. A jednak każdy mieszkaniec Kampanii powie pewnie, że do prawdziwego dolce vita, trzeba trochę więcej niż tylko boskich widoków, a codzienne życie na Amalfi wcale raju nie przypomina.
Zapomniane Salerno
Dlaczego zapomniane Salerno? Bo nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek słyszał, że ktoś specjalnie wybiera się, aby je zwiedzać! A przecież mogłoby być bramą do Wybrzeża Amalfi. Tu jednak przegrywa z – leżącym po drugiej stronie półwyspu – Sorrento, które bezapelacyjnie bierze prawie wszystko. Salerno jest zdecydowanie mniej popularne niż Sorrento. Zresztą sama nazwa „Sorrento” – nie wiedzieć dlaczego – także jest niezwykle popularna. Czy jest ktoś, kto nie jadł kiedyś „pizzy” w pizzerii Sorrento? Ilość lokali gastronomicznych o tej nazwie jest wręcz oszałamiająca. Kto nie wierzy, niech sprawdzi w Google.
Vejer de la Frontera – andaluzyjskie miasteczko na wzgórzu
Vejer de la Frontera – andaluzyjskie białe miasteczko w prowincji Kadyks. Tak bardzo ciche, że w porze sjesty wydaje się zupełnie wymarłe. To ta cześć Hiszpanii nie zadeptana jeszcze przez turystów. Tym bardziej o tej porze roku. Mimo, że jest dopiero druga połowa lutego, miasto tonie w promieniach słońca. Bugenwille kwitną w najlepsze, a blask pobielanych ścian aż kłuje w oczy. Widać stąd fantastycznie wybrzeże Atlantyku z jego szerokimi i nie podbitymi jeszcze przez tabuny turystów plażami. A nawet w szczycie sezonu nie ma tu ponoć wielkiego tłoku. W pogodne dni możesz nawet zobaczyć wybrzeże Maroka.
Kadyks – miasto, które się uśmiecha
Kadyks – 320 dni słonecznych w roku i kilometry plaż z niezwykle drobnym, złocistym piaskiem. A do tego cudowna atmosfera niemal niekończącego się lata, bo zimy tu raczej nie ma. Trudno przecież zimą nazwać porę roku, w której temperatura rzadko spada poniżej 15 stopni. Także latem upał nie doskwiera tak bardzo jak chociażby w Sewilli, bo ocean orzeźwiającą bryzą schładza powietrze do najwyżej trzydziestu kilku stopni. Słońce, które okazuje trochę litości i delikatny piasek pod stopami są niewątpliwie wielkim atutem Costa de la Luz, które jest zdecydowanie bardziej dziewicze i mniej zatłoczone niż Costa del Sol nad Morzem Śródziemnym. Dlatego też wyznawcy słońca – przybywajcie licznie!