Gdyby nie wpis na blogu Italia-by-Natalia, nigdy nie trafiłbym do Altamury. Rzeczywiście na próżno szukać jej w przewodnikach. Początkowo więc zamierzałem pojechać prosto do Matery, lecz skuszony perspektywą zjedzenia słynnej „średniowiecznej” focaccii, wysiadłem z nieśpiesznego pociągu sieci Ferrovie Appulo Lucane nieco wcześniej. Był to ze wszech miar słuszny wybór.
Otranto – słońce, plaża i krew męczenników
Początek marca. Niestety ta sobota, pomimo całkiem przyzwoitej temperatury, zapowiada się wietrznie. Rzeczywiście, porywy chłodnego wiatru skutecznie neutralizują tak wytęsknione w tym momencie promienie słońca. Poszukiwacze słońca z północy najchętniej już teraz odkryliby przed jego obliczem wszystko, co tylko wypada odsłonić. Tym razem jednak słońce, które – równo świeci tak dobrym jak i złym – przegrywa z porywami złośliwego wiatru.
Andaluzyjska Ronda – miasto zawieszone na skałach
Komu zmierzło plażowanie, a odwiedził już absolutne „must see” Andaluzji, czyli Kordobę, Sewillę i Granadę, pozostaje – przynajmniej na jeden dzień – wpaść do Rondy. Miasta szalenie ciekawego nie tylko za sprawą sporej ilości zabytków z różnych okresów historycznych, ale przede wszystkim z powodu jego niesamowitych walorów krajobrazowych. Miasta, o którym – bez żadnej przesady – można powiedzieć, że jest zawieszone na skałach. A to dlatego, że przez środek przecina je głęboki na około 120 metrów wąwóz – Tajo de Ronda, na którego dnie płynie rzeka Guadalevín.
Jak zostać Europejczykiem?
Powiedzmy sobie od razu, że Europejczyk to stan umysłu, a nie kwestia tego, gdzie kto mieszka. To świadomość, że przynależymy do pewnej kultury, która sięga dziś daleko poza geograficzne granice Europy. A że kultura europejska – jako to z każdą kulturą bywa – jest zjawiskiem różnorodnym i dynamicznym, każda próba jej określenia, narażona jest na niemałe kontrowersje.
Próżniacze życie na Costa del Sol
Costa del Sol, czyli wybrzeże Słońca. Z tym słońcem nie ma żadnej przesady. Można odnieść wrażenie, że świeci tu bez końca. Ponoć aż 320 dni w roku. A tutejsza zima to w zasadzie nasza wiosna. Nie da się zaprzeczyć, że niezwykle stabilna, dobra pogoda jest tu największą atrakcją. Od północy chroniona przez pasmo górskie Sierra Nevada jest najcieplejszą częścią Hiszpanii. W miesiącach letnich, trzeba trzymać się blisko linii brzegowej, żeby cię doszczętnie nie wypaliło. Rzekomo najbardziej oblegana turystycznie część Hiszpanii. A więc przekleństwo dla szukających spokoju i doświadczeń swoiście tubylczych, bo na pierwszy rzut oka – jak to w przypadku turystyki masowej – prawie wszystko jest tu pod dyktando niewyrafinowanych gustów angielskich miłośników tatuażu i niemieckich wielbicieli piwa.
CIAO ROMA, CIAO ŚWIECIE, czyli „Młody papież” Sorrentino
Po Paolo Sorrentino spodziewałem się naprawdę dobrego serialu. W dodatku tak intrygujący temat. Niezwyczajnie młody, bo zaledwie 47 letni, amerykański papież zaprowadza nowe porządki w murach Stolicy Piotrowej i zapewne wkrótce także w całym katolickim świecie. Po dwóch obejrzanych odcinkach, dzieło Sorrentino przerosło moje oczekiwania. Serial jest nie tylko dobry. Jest świetny, lecz z pewnością nie jest rozrywką dla każdego. Czytając pierwsze reakcje widzów, odnoszę wrażenie, że serial mało komu trafił w gusta, a czasem wydaje się, że oglądając to samo, wielu widziało coś zupełnie innego.
Kilka zasad dla etycznego turysty
Jedna z tych rzeczy, która mnie najbardziej irytuje u ludzi? Nie ma chyba nic głupszego niż ocenianie czegoś bez jakiejkolwiek próby zrozumienia. Oczywiście taka próba wymaga od nas wysiłku zdobycia wiedzy na temat miejsca, do którego się udajemy. Trzeba przynajmniej z grubsza starać się zrozumieć styl życia ludzi z innych kręgów kulturowych lub choćby tylko innej mentalności.
Pielgrzymowanie do Santiago de Compostela
Ludzie robią wielkie oczy, kiedy jednym tchem wypowiadane są trzy wielkie cele duchowej wędrówki ludzi Średniowiecza: Jerozolima, Rzym i Santiago de Compostela. O ile dwa pierwsze są raczej oczywiste, to Santiago de Compostela wydaje się być sporym zaskoczeniem. A przecież Santiago de Compostela to nie mała – zapomniana gdzieś – mieścina na północy Hiszpanii, z dala od wakacyjnych kierunków, ale wielki ośrodek duchowego odrodzenia dla setek tysięcy ludzi na przestrzeni wielu wieków.
Gomorra, czyli Neapol jakiego nie chcemy znać
Pojawił się po dwóch latach jakże oczekiwany przez fanów – do których sam należę – drugi sezon włoskiego serialu Gomorra. Choć zaliczam się do italianofilów, nie zalecam oglądania go tym, którzy chcą utwierdzać się w obrazie Włoch posiadanym na podstawie wakacyjnych wojaży i słodkich widoków ukwieconych uliczek. Wcale się nie dziwię, że mieszkańcy Neapolu protestują przeciwko niemu. Obraz miasta jest – delikatnie mówiąc – bardzo daleki od pocztówkowych widoków znad Zatoki Neapolitańskiej. Można by go nawet określić jako antypromocje miasta, gdyby nie to, że serial ten jest jednym z największych produktów eksportowych Włoch – sprzedany do 70 krajów. Bracia Weinstein kupili nawet prawo do amerykańskiego remake. Módlmy się, aby nie powstał!
Mnisze rozróby w Bazylice Bożego Grobu
Całe szczęście, że Chrystus zmartwychwstał. Bazylika Grobu Pańskiego w Jerozolimie to absolutne „święte świętych” chrześcijaństwa, jest świadkiem scen gorszących, które nie utwierdzają nas w przekonaniu, że religia – i to przecież ta sama – łagodzi obyczaje. Nic dziwnego, skoro gospodarzami jest w niej aż sześć chrześcijańskich denominacji. Oprócz rzymskich katolików w postaci wszechobecnych w Ziemi Świętej franciszkanów, kościoły Ormian, Greków, Syryjczyków, Koptów i Etiopczyków. Niestety koegzystencja wyznań chrześcijańskich w tym miejscu nie jest najlepszym przykładem ekumenizmu. W tym przypadku ani święte miejsce, ani powołanie do życia oddanego Bogu, nie wprowadza pokoju. Bili się tam już wszyscy ze wszystkimi.